| ต้น's profileSpace ของ อดุลย์PhotosBlogLists | Help |
|
เพชรไร้แสงแรงเงาเหงาคุณค่า
ลูกชาวนาแร่นแค้นเมืองแก่นขอน
หอบหดหู่ภูผาสู่นาคร
ส่งเสียงอ้อนเพื่อนจ๋าเพชรป่าดง
ทรายค่าน้อยด้อยขั้นฝันเป็นเพชร
รับบำเหน็บเรื่อยมากาแกมหงส์
หวังก้าวหน้าฝ่าไปใจเที่ยงตรง
พักกายลงคอนกรีตขีดเส้นชัย
นั่งนับดาวพราวฟ้าเวลาค่ำ
ยินเพลงพร่ำแววหวานกังวาลใส
ธรรมชาติป่าดงถิ่นพงไพร
มิอาจจะเปลี่ยนใจให้เราลืม
กลางแสงสีมีมนต์ยลนางฟ้า
ประกายตาจับจิตชวนชิดดื่ม
เนินล้นเหลือเนื้อนวลชวลหยิบยืม
อยากเติมตื่มตื่นเต้นเพียงเห็นพอ
เถอะถ้าเพชรเม็ดคมสมค่าเพชร
จะเคลื่อนเม็ดสดใสกลับไปก่อ
ส่องประกายฉายสว่างข้างคนรอ
ปลุกคนท้อให้ชื่นวันคืนรัง
เพชรภูเวียง
จากเศษทรายหายหล่นก้นหุบเขา
ไร้แววเงาเท่าเพชรเม็ดเอกอื่น
เจียระไนใสแสงแข่งวันคืน
ก้มหน้าฝืนคมมีดฝังกรีดกาย
เคยอยู่นาค่าน้อยด้อยยศศักดิ์
เคยอกหักรักหดหมดความหมาย
เคยผิดหวังนั่งเศร้าเหงาแทบตาย
เคยแพ้พ่ายแฟนจากเพราะยากจน
หลบไออุ่นกรุ่นหญิงหวังอิงแอบ
หลบเลียแสบแผลเป็นลำเค็ญผล
หลบช่องว่างขวางกั้นสูงชั้นชน
หลบหน้าบนทางขนานกับหวานใจ
มาอยู่กรุงมุ่งมั่นปั้นชีวิต
หวังลิขิตก่อประกายเม็ดทรายใส
หวังเป็นหนึ่งพึ่งตนฝึกฝนไป
จุดหมายไกลเอื้อมฝันวันของเรา
กว่าจะพราววาววับเหมือนกับเพชร
ต้องแอบเช็ดน้ำตาหลบหน้าเขา
ชีวิตเปลี่ยวเดียวเดินเนิ่นนานเนา
กี่เงียบเหงาจึงจะหรูเพชรภูเวียง
Comments (46)
|
|
|